رفيق من ، سنگ صبورغم هام            به ديدنم بيا ،  كه خيلي تنهام

هيشكي نميفهمه چه حالي دارم             چه دنياي رو به زوالي دارم

مجنونم و دلزده از ليلي ها                  خيلي دلم گرفته از خيلي ها

نمونده از جونيام نشوني                     پير شدم  پير تو اي جوني

تنهاي  بي  سنگ صبور                    خونه سرد و سوت و كور

توي شبات ستاره نيست                     موندي و راه چاره نيست

اگر چه هيچكس نيومد                       سري به تنهاييت نزد

  اما تو كوه درد باش                          طاقت بيار  و مرد باش

اگر بيايي همون جوري كه بودي          كم ميارند حسودا از حسودي

    صداي سازم همه جا پر شده               هركي شنيده از خودش بي خوده

اما خودم پر شدم از گلايه                   هيچي ازم نمونده جز يه سايه

سايه اي كه خالي از عشق و اميد          هميشه محتاج به نور خورشيد